Bir gece kadının biri bekliyordu havaalanında,

Daha epeyce zaman vardı uçağının kalkmasına

Havaalanındaki dükkandan bir kitap ve

Bir paket kurabiye alıp, buldu kendisine oturacak bir yer.

Kendisini kitabına öyle kaptırmıştı ki, ama yine de

Yanında oturan adamın olabildiğince cüretkar bir şekilde

Aralarında duran paketten birer birer kurabiye

Aldığını gördü, ne kadar görmezden gelse de.

Bir taraftan kitabını okuyup, bir taraftan kurabiyesini yerken,

Gözü de saatteydi, “kurabiye hırsızı” yavaş yavaş tüketirken

Kurabiyelerini.

Kulağı saatin tiktaklarındaydı ama yine de  engellemiyordu tik

Taklar sinirlenmesini.

Düşünüyordu kendi kendine, “Kibar bir insan olmasaydım,

Morartırdım şu adamın gözlerini!”

Her kurabiyeye uzandığında, adam da uzatıyordu elini.

Sonunda pakette tek bir kurabiye kalınca, “Bakalım şimdi ne

yapacak?” dedi kendi kendine.

Adam yüzünde asabi bir gülümsemeyle

Uzandı son kurabiyeye ve böldü kurabiyeyi ikiye.

Yarısını kurabiyenin atarken ağzına, verdi diğer yarıyı kadına.

Uçağının kalkacağı anons edilince bir iç çekti rahatlamayla,

Topladı eşyalarını ve yürüdü çıkı kapısına,

Dönüp bakmadı bile “kurabiye hırsızı”na.

Uçağa bindi ve oturdu rahat koltuğuna,

Sonra uzandı, bitmek üzere olan kitabına.

Çantasına elini uzatınca, gözleri açıldı şaşkınlıkla.

Duruyordu gözlerinin önünde bir paket kurabiye”

Çaresizlik içinde inledi, “Bunlar benim kurabiyelerimse eğer;

Ötekiler de onundu ve paylaştı benimle her bir kurabiyesini!”

Özür dilemek için çok geç kaldığını anladı üzüntüyle,

Kaba ve cüretkar olan, “kurabiye hırsızı” kendisiydi işte.