Tırnak yeme alışkanlığına çoğunlukla
3-4 yaslarından önce başlamaz. (Çok ender olarak 5 aylık gibi erken bir dönemde
görülebilir). Çocukların %33 de tırnak yeme davranışı görülür. Bu oran erken
ergenlik çağına kadar sürer. Ergenlik çağında tırnak yiyen çocukların sayısı
%40-45’e yükselir. Yani ergenlik çağına doğru çocukların hemen hemen yarısı tırnak
yeme davranışı gösterir. Bunun nedeni olarak gençlerin çevreden onay
görmemeleri olarak değerlendirilir. Ayrıca tırnak yiyen çocukların ailelerinin
çoğunda tırnak yiyenlere rastlanmaktadır. Bunun içinde tırnak yemenin bir
taklit olduğu ve büyükleri taklit etmek suretiyle öğrenildiği ileri
sürülmektedir. Ergenlik çağında sosyal onay görenlerin çoğu bu alışkanlığı
terletmektedir.
Tırnak yemek bazen ayak parmaklarını ısırmakla ve ayak tırnaklarını el
parmaklarıyla yakalama ile ilişkili görülmektedir. Ayak parmağı tırnağının
yenilmesi ve ısırılması hemen hemen sadece kızlarda görülmektedir.
TIRMAK YEME DAVRANISLARININ NEDENLERI
Tırnak yeme davranışından çok bu davranışa neden olan olayları saptamak
gerekir.
Bu davranışın altında yatan sebepler parmak emmede olduğu gibi çoğunlukla
psikolojik rahatsızlıklardır.
Alışkanlık daha çok baskı altına alınmış heyecanların ilgilendiği durumlarla
olup, çocuk bunun arzu edilmeyen bir davranış ve alışkanlık olduğunu anlayınca
kökleşmekte olduğu görülmektedir.
Tırnak yeme bir güvensizlik belirtisi olarak kabul edilir. Aile içinde aşırı
bakili ve otoriter bir eğitimin uygulanması, çocuğun sürekli azarlanarak eleştirilmesi,
kıskançlık, yeterli ilgi ve sevgi görememe sıkıntı ve gerginlik baslıca
nedenlerdir.
Anne babanın yaşantısı da önemli bir etkendir. Anne baba geçimsizlikleri anne
babanın sık sık kavga etmesi ailedeki sorunlar çocuklarda tırnak yeme gibi
davranışlara neden olur. Bunun yani sıra anne babanın aşırı kaygılı olması çocuğu
aşırı derecede koruyup kollaması ayrıca anne babanın çocuklar arasında ayrım
yapması çocuklar arasında kıskançlığa yol açar. Bu da dolaylı şekilde kendini tırnak
yeme olarak gösterir.
Tırnak yeme daha önce belirttiğimiz gibi taklit yoluyla da edinilebilen bir
davranıştır. Ailede herhangi bir bireyin tırnak yeme davranışı göstermesi doğal
olarak çocuğun ilgisini çekecektir. Ayrıca tırnak yeme davranışı olaylara bağlı
olarak gelişebilmektedir. Çocuğu tedirgin eden herhangi bir olay veya çevrede
onun için hoşnutsuzluk yaratacak herhangi bir durum bu davranışı göstermesine
yol açar.
TEDAVI VE ALINABILECEK ÖNLEMLER
En etkili yöntem 3-4 yaslarına kadar bu alışkanlığın anne baba tarafından
görmezlikten gelinmesidir. Daha sonra bu alışkanlık devam ederse;
çocuğun gerginlik ve uyumsuzluk nedenleri iyice araştırılmalı ve bunlar
saptanarak çözüm getirilmeli
Çocuğu azarlamak, korkutmak, ceza vermek gibi zorlayıcı yöntemlerin uygulanması
yararlı olmamaktadır. Hatta kimi zaman daha ağır duygusal problemlerin çıkmasına
neden olabilir.
Çocukları korku kaygı yaratacak durumlardan uzak tutmak gerekir.
Küçük çocukların kaygı korku verici televizyon filmlerini izlemeleri, kavgalı
olaylarda bulunmaları çocuğu heyecanlandıracağı için sakıncalıdır.
Tırnak yiyen çocuklara geceleri yatarken eski hafif eldivenleri giydirmek.
Çocuk gece tırnaklarını yemek veya ısırmak istediğinde hatırlatıcı olması bakımından
yararlı olabilir.
Parmak ve tırnağa acı fakat zararsız bir sıvı sürülebilir. Bu hem hatırlatıcı
ve hem de tırnağını ağzına götürdüğü zaman acı ile birleştiğinde terk etmeye
yardımcı olabilir.
Çocukların ilgisi başka yöne çekilebilir. Sinema, televizyon izlerken veya
radyo dinlerken onun ağzını çiğneyecek bir şeyle meşgul etmek tırnak yemenin ve
ısırmanın yerine gelecek bir etkinlik olabilir.
Çocukları ara sıra başarılarından dolayı ödüllendirme bazı durumlarda yarar sağlayabilir.
Ancak bunun kısıtlı ve uygun şekilde kullanılması gerekir. Aksi takdirde çocuk
yeni ödüller almak için bunu kullanabilir.
Tırnak derin kesilebilir. Çocuğun kendi tırnak bakımıyla uğraşması da yararlı
olabilir. Bunun içinde çocuğa manikür ve pedikür malzemeleri alınabilir.
Son söz ve bir önlem olarak tırnak yemenin ve ısırmanın çok kötü bir alışkanlık
olmadığı ve bunu isteyenlerin kolaylıkla terk edebilecekleri çocuklara anlatılmalıdır.
Çocuk buna inandırıldığı zaman bu alışkanlıktan vazgeçmek için çaba
gösterecektir. Çünkü dış etkenler çocuğun bu alışkanlıktan vazgeçmesine fazla
etkili olmamakla bazı hallerde alışkanlığın kökleşmesine ve başkalarını kızdırmak
ve huzursuz etmek için bir araç olarak kullanılmasına neden olmaktadır.
